
Wielu z Was ledwo puszczą mrozy podkasa rękawy by się do Oskoły jak najszybciej dobrać.
Niestety jak to bywa wew Ynternetach horrendalne Scijence Ficjence wew tej materii można przeczytać. Zatem, by uststematyzować to czym zalewa czytelników Fejsbukowa Twórczość czas sprostować nieścisłości.
- idealne warunki do czerpania to czas zimnych nocy i cieplejszych dni (nocą soki przestają pynąć o tej porze roku). Dla większości drzew temperatura w ciągu dnia powinna wynosić ok 4°C, chociaż np. orzechy czarne ożywiają się dopiero gdy temperatyra w ciągu dnia osiągnie 10÷15 Censyjuszów
- upust najlepiej wykonywać od południowej strony pnia gdyż po tej stronie soki płyną najintensywniej
- warto używać profesjonalnych kraników, dostępnych bez problemu on-line jako tzw „tree tapping kit”, samych kraników stalowych bądź plastikowych lub wręcz drewnianych (te ostatnie można samemu wykonać nawiercając asymetrycznie stożkowy kołek miękkiego drewna).
- NIE wwiercać się głęboko – wystarczy 2 cm!
- Możecie też prościej uciąć mniejszą gałązkę i na jej końcu nałożyć buteleczkę, do której będzie spływał sok.
- po wszystkim pamiętajcie by zabezpieczyć otwór kawałkiem miękkiego drewna by zapobiedz wtórnej infecji patogenami (niektórzy pozostawiają otwór, by sam się zasklepił co moim zdaniem dobre nie jest)
Zapewne zdziwi Was, że soki drzewne pozyskuje się nie tylko z brzozy. Bardzo popularne jest to o tej porze roku za Wielką Wodą, gdzie prócz brzóz i wszystkich klonów (cukrowego, czerwonego, jesionolistnego i srebrnego) wykorzystuje się też inne gatunki. Niestety, dla wielu zaleca się wykonanie z nich syropu czyli poddanie obróbce cieplnej (tyczy to szczególnie soku bukowego).
Onedgaj Łukasz Łuczaj sporo na ten temat napisał u siebie na blogu:
Teraz zatem wyliczanka z kogo możecie „upuszczać”:
- brzozy
- buki
- czereśnie
- graby
- jawory
- klony
- lipy
- olchy (jest lekko gorzkawy)
- osiki
- orzechy (włoski, szary i czarny)
- wierzby
Tych z Was zainteresowanych „jak to się robi w Europie” odsyłam do solidnego opracowania Łukasza Łuczaja i jego przyjaciół „Uses of tree saps in northern and eastern parts of Europe„. Ci, którzy chcieliby wiedzieć, jakie dobroci w tych sokach można znaleźć, mogą posiłkować się też pracą Łukasza Łuczaja i jego kolegów „Sugar content in the sap of birches, hornbeams and maples in southeastern Poland” – niestety, obydwie publikacje w języku szekspirowskim.
Z takowych soków za Wielką Wodą wykonywane są syropy, jednak to żmudny, powolny proces na małym ogniu wymagający redukcji w proporcji 40÷1 (czyli z 40 litrów np. oskoły uzyskacie jedynie litr syropu). Ważne jest przy tym, by nie robić tego w kuchni – w trakcie całego procesu możecie sobie ściany pokryć cieniutką warstewką paskudnie kleistego osadu…
